Helaas: ik heb veel ervaring met rondkomen van weinig geld. Na een scheiding belandde ik met 3 kleine kinderen in de bijstand. Eindelijk lukte het me om er, via een opleiding, uit te komen. Ik vond werk, had trouwens meestal 2 deeltijdbanen tegelijk. Ik noem het wel eens voor de grap 'mijn vette jaren', maar zo vet waren ze niet. Ik had het wel iets breder dan nu, maar als je boven het minimum komt krijg je te maken met een verschijnsel dat economen de armoedeval noemen. Concreet: je gaat iets meer verdienen, gevolg: je vrijstellingen (van gemeentelijke belastingen, zuiveringsheffing) vallen weg, dus ben je weer honderden Euro's kwijt. Maar de grootste klap is de vermindering van huurtoeslag: grofweg lever je de helft van wat je meer gaat verdienen weer in doordat je huurtoeslag razendsnel achteruit schiet.
Na die 7 'vette' jaren raakte ik op mijn 48e mijn laatste baan weer kwijt. Het jaar daarna solliciteerde ik heel intensief, om een indruk te geven: ik ben 27 keer op sollicitatiegesprek geweest, schreef honderden brieven, deed open sollicitaties, zocht werkervaringsplekken etc etc.
Het mocht allemaal niet baten. Erg ontmoedigend, want ik voel me nog veel te jong en actief om op de bank te zitten. Ik voelde me aan de kant gezet, uitgerangeerd.
Toen ik na WW weer in de bijstand belandde (wat ik vreselijk vond!), viel me iets op: het was nu moeilijker om nog rond te komen. En dat terwijl ik inmiddels geen thuiswonende kinderen meer had! Hoe kon dat nou gebeuren? Ik leef heel bescheiden, heb geen auto, doe geen gekke dingen, ga nooit op vakantie. Ok, vorig jaar heb ik me bezondigd aan een digitale piano. Shoot me.
Het antwoord vond ik op 'bijstandswebsites'. De laatste jaren zijn enkele van de vaste lasten enorm gestegen, vooral huur, eigen risico ziektekosten, en energieprijzen. Daar heeft iedereen natuurlijk last van, maar bij de minima (ook de werkende!) hakt het er extra hard in.
En hoe is het nu? Niet best, vrees ik. Ik balanceer op het randje en dat is geen prettige positie. Eigenlijk vraag ik me constant af hoe lang het nog goed gaat, wanneer het moment daar is dat ik van dat randje af kukel.
Concreet:
Na betaling van de maandelijkse vaste lasten heb ik 350 Euro over. 200 daarvan gaat naar boodschappen, 50 Euro per week dus. Van de overige 150 moet ik alles maar dan ook echt alles doen. Dat betekent dat er een paar dingen bij inschieten. Kleding kopen gaat niet meer, ik ben blij als ik 1x per jaar een paar schoenen kan kopen. Gelukkig vind ik bij 2e hands winkels ook goede kleding, en ik naai veel zelf. En ik heb tegen mijn familie gezegd dat ik, als het enigszins kan (reiskosten), kom voor verjaardagen, maar geen kadootje meer meebreng.
De (thuis)kapper beperk ik tot eens in de 2 maanden. Er moet nodig wat aan mijn gebit gedaan worden, maar ik kan het eigen risico en de eigen bijdrage niet ophoesten. Dus stel ik het uit (of af).
En sparen? NO WAY! Dus als mijn oude wasmachine of computer kapot gaan, heb ik een fors probleem.
Gelukkig komt in mei het vakantiegeld er weer aan. Heb ik wat reserve...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten