Balanceren op het randje...of ervan af kukelen?

Helaas: ik heb veel ervaring met rondkomen van weinig geld. Na een scheiding belandde ik met 3 kleine kinderen in de bijstand. Eindelijk lukte het me om er, via een opleiding, uit te komen. Ik vond werk, had trouwens meestal 2 deeltijdbanen tegelijk. Ik noem het wel eens voor de grap 'mijn vette jaren', maar zo vet waren ze niet. Ik had het wel iets breder dan nu, maar als je boven het minimum komt krijg je te maken met een verschijnsel dat economen de armoedeval noemen. Concreet: je gaat iets meer verdienen, gevolg: je vrijstellingen (van gemeentelijke belastingen, zuiveringsheffing) vallen weg, dus ben je weer honderden Euro's kwijt. Maar de grootste klap is de vermindering van huurtoeslag: grofweg lever je de helft van wat je meer gaat verdienen weer in doordat je huurtoeslag razendsnel achteruit schiet.

Na die 7 'vette' jaren raakte ik op mijn 48e mijn laatste baan weer kwijt. Het jaar daarna solliciteerde ik heel intensief, om een indruk te geven: ik ben 27 keer op sollicitatiegesprek geweest, schreef honderden brieven, deed open sollicitaties, zocht werkervaringsplekken etc etc.
Het mocht allemaal niet baten. Erg ontmoedigend, want ik voel me nog veel te jong en actief om op de bank te zitten. Ik voelde me aan de kant gezet, uitgerangeerd.

Toen ik na WW weer in de bijstand belandde (wat ik vreselijk vond!), viel me iets op: het was nu moeilijker om nog rond te komen. En dat terwijl ik inmiddels geen thuiswonende kinderen meer had! Hoe kon dat nou gebeuren? Ik leef heel bescheiden, heb geen auto, doe geen gekke dingen, ga nooit op vakantie. Ok, vorig jaar heb ik me bezondigd aan een digitale piano. Shoot me.

Het antwoord vond ik op 'bijstandswebsites'. De laatste jaren zijn enkele van de vaste lasten enorm gestegen, vooral huur, eigen risico ziektekosten, en energieprijzen. Daar heeft iedereen natuurlijk last van, maar bij de minima (ook de werkende!) hakt het er extra hard in.

En hoe is het nu? Niet best, vrees ik. Ik balanceer op het randje en dat is geen prettige positie. Eigenlijk vraag ik me constant af hoe lang het nog goed gaat, wanneer het moment daar is dat ik van dat randje af kukel.
Concreet:
Na betaling van de maandelijkse vaste lasten heb ik 350 Euro over. 200 daarvan gaat naar boodschappen, 50 Euro per week dus. Van de overige 150 moet ik alles maar dan ook echt alles doen. Dat betekent dat er een paar dingen bij inschieten. Kleding kopen gaat niet meer, ik ben blij als ik 1x per jaar een paar schoenen kan kopen. Gelukkig vind ik bij 2e hands winkels ook goede kleding, en ik naai veel zelf. En ik heb tegen mijn familie gezegd dat ik, als het enigszins kan (reiskosten), kom voor verjaardagen, maar geen kadootje meer meebreng.
De (thuis)kapper beperk ik tot eens in de 2 maanden. Er moet nodig wat aan mijn gebit gedaan worden, maar ik kan het eigen risico en de eigen bijdrage niet ophoesten. Dus stel ik het uit (of af).
En sparen? NO WAY! Dus als mijn oude wasmachine of computer kapot gaan, heb ik een fors probleem.
Gelukkig komt in mei het vakantiegeld er weer aan. Heb ik wat reserve...

vrijwilligerswerk en de bijstand: je draait zelf voor de kosten op!

Ik woon in Ede, en ben deze blog begonnen omdat ik merk dat er veel negatieve beeldvorming is rond mensen in de bijstand. Ik wil laten zien hoe de werkelijkheid is.


Na 27 sollicitatiegesprekken heb ik niet het idee dat ik nog erg kansrijk ben op de arbeidsmarkt. Ach ja, 50+.....
Wat te doen?
Een poos geleden vond ik leuk vrijwilligerswerk, wat ik netjes meldde bij de SD. De consulente was het helemaal met me eens dat dit gunstig is voor mijn kansen op het vinden van werk: netwerk, contacten bladiebla. 'Geweldig dat je dit doet!'
Er bleek ook nog een vergoeding aan het werk vast te zitten, in totaal 64 Euro. En ineens werd het een heel ander verhaal: ik mocht deze 'beloning' niet houden. Bovendien zou ook de onkostenvergoeding worden ingehouden op mijn uitkering. Verklaring omtrent gedrag van 30 Euro, boodschappen 40 Euro p.m. Deze vergoedt de organisatie netjes, maar dat zou ik dan moeten inleveren.
Ik liet zien dat websites van de overheid een ander verhaal geven, nl. dat je het WEL mag houden (tot een bepaald bedrag).  Ik kon praten als brugman, hielp allemaal niets. Uiteindelijk ben ik naar het spreekuur van de betreffende wethouder gestapt. Ja mevrouw, de wetgeving is nu eenmaal streng, maar ik zal kijken wat ik kan doen. Ook contact gehad met de Clientenraad, maar die leken niet geinteresseerd.
We zijn nu 3 weken verder: niks meer gehoord.
Het gekke is: niemand heeft me duidelijk kunnen maken WAAROM de onkostenvergoeding wordt ingehouden. Daar lijkt niet echt een goede reden voor te zijn.

Het beetje extra geld zou welkom zijn, want het is financieel eigenlijk niet meer te doen. De bezuinigingen treffen mensen in de bijstand hard. Het hoge eigen risico zorgt ervoor dat mensen met een laag inkomen geen medische zorg meer vragen voor dingen die eigenlijk noodzakelijk zijn, vertelde het journaal.

Maar dat ik het geld misloop is niet het ergste. Veel erger vind ik dat er aan de ene kant gezegd wordt: we willen graag dat je vw-werk gaat doen, verwachten dat eigenlijk van je want dan ben je 'maatschappelijk nuttig' (nu ben ik dat toch al, want ik houd 2 consulentes aan het werk). En aan de andere kant zou je dan van je uitkering zelf voor de kosten voor dat vw-werk moeten opdraaien? Te idioot voor woorden.
Met het geven van de cursus kan ik niet halverwege stoppen, die maak ik af. Maar daarna zal ik beslist geen vw-werk gaan doen waar kosten aan verbonden zijn...
Het gaat nog verder: sociale diensten kunnen mensen tegenwoordig ook min of meer dwingen om vw-werk te gaan doen. Dan krijg je helemaal een fraaie situatie: je moet het gaan doen, en bent dan ook verplicht om voor evt. kosten op te draaien.